Bir Kısım İnsanlar İçin Yaratılmış Bir Dünya...

Buna inanan, bunu savunan ve dahası, hayatını bu inancın üzerine kurup bunun uğruna yaşayan, gerektiğinde savaşan bir kısım insan vardı. Onlara göre dünya, daha en başından paylaştırılmış; kimi insanların nerede yaşayacağı, hangi imkânlara sahip olacağı, hangi kapılardan geçip hangilerinin önünde duracağı çoktan belirlenmişti. Herkesin bir yeri, her yerin de bir sahibi vardı. Ve bu düzenin değişmesi gerektiğini düşünmek, neredeyse yaratılışın kendisine karşı gelmekti.

 

 

Onlar, hiçbir yerin yalnızca bir kısım insanlar için yaratılmış olamayacağını söylüyorlardı. Bir kısım imkânların, bir kısım insanların doğuştan hakkı; geri kalanların ise ömür boyu ulaşmaya çalışacağı bir ayrıcalık olmasına itiraz ediyorlardı. Toprağın, denizin, gökyüzünün, ekmeğin, suyun ve insanın insanca yaşayabilmesi için gerekli olan ne varsa, yalnızca belli bir zümrenin değil, bütün insanların ortak hakkı olduğuna inanıyorlardı.

 

 

Böylece aynı dünyanın üzerinde, aynı gökyüzünün altında, birbirine taban tabana zıt iki ayrı hakikat iddiası karşı karşıya geldi. Bir taraf, kendisine ayrılmış olanı korumak için mücadele ederken diğer taraf, hiçbir insanın sırf başka bir insan olarak dünyaya geldiği için daha azına mahkûm edilemeyeceğini anlatmaya çalışıyordu.

 

Bir tarafta sahip olduklarını kaybetmekten korkanlar, diğer tarafta hiç sahip olamadıklarının peşinden koşanlar vardı. Birileri sınırları korumaya çalışırken diğerleri sınırların neden var olduğunu sorguluyordu. Birileri ayrıcalıklarını hak olarak görüyor, diğerleri ise başkasının yoksunluğu üzerine kurulmuş hiçbir zenginliğin meşru olamayacağını söylüyordu.

 

Ve belki de asıl mesele şuydu: Tanrı gerçekten bir kısım yerleri, bir kısım imkânları bir kısım insanlar için mi yaratmıştı; yoksa insanlar, kendi kurdukları düzeni kutsallaştırmak için Tanrı'yı da kendi taraflarına mı çekmişlerdi?

 

İki taraf da Tanrı'nın kendilerinden yana olduğuna inanıyordu. Biri sahip olduklarını korumak, diğeri ise herkesin eşit haklara sahip olduğu bir dünya kurmak için savaşıyordu.

 

Derken, tam da bir şeylerin değişeceğine, insanlığın nihayet eşitliği keşfedeceğine, kimsenin kimseye hükmetmediği, hiçbir insanın bir başka insanın karşısında eğilmek zorunda kalmadığı bir dünyanın mümkün olabileceğine inandığım sırada...

 

 

Gözlerimi açtım. Dünya yine aynı dünyaydı. Bir kısım insanlar için yaratılmış yerler, bir kısım insanların elinde birikmiş imkânlar ve o imkânlara ulaşabilmek için ömrünü tüketen diğerleri...